نحوه کار بلاکچین ترون - بدون اصطلاحات تخصصی، فقط مطالب مفید

چگونه ترون به اجماع می‌رسد؟

هر بلاکچین به روشی برای توافق بر سر اینکه کدام تراکنش‌ها معتبر هستند و به چه ترتیبی اتفاق افتاده‌اند، نیاز دارد. این «مکانیسم اجماع» است - قوانینی که از خرج کردن دوباره جلوگیری می‌کنند و دفتر کل را صادق نگه می‌دارند. بلاکچین‌های مختلف از رویکردهای متفاوتی استفاده می‌کنند که هر کدام سرعت و تعادل غیرمتمرکز بودن متفاوتی دارند.

ترون از اثبات سهام واگذار شده (DPoS) استفاده می‌کند. نحوه‌ی کار آن در عمل به این صورت است: دارندگان TRX توکن‌های خود را برای کسب «قدرت رأی» (TronPower) گرو می‌گذارند. آن‌ها از این قدرت رأی برای رأی دادن به کاندیداهایی که می‌خواهند نمایندگان ویژه باشند، استفاده می‌کنند. ۲۷ نفر برتر در هر زمان معین، به عنوان نمایندگان ارشد (SR) فعال شناخته می‌شوند. این ۲۷ اعتبارسنج به نوبت بلوک تولید می‌کنند - هر ۳ ثانیه یک بلوک، که در لیست نمایندگان ارشد می‌چرخد.

آن را مانند یک دموکراسی با پارلمانی ۲۷ نفره در نظر بگیرید. دارندگان TRX پارلمان را انتخاب می‌کنند و پارلمان شبکه را اداره می‌کند. انتخابات پیوسته است - آرا به صورت آنی به‌روزرسانی می‌شوند، بنابراین یک SR با عملکرد ضعیف می‌تواند بدون انتظار برای یک چرخه انتخابات کنار گذاشته شود.

کاری که نمایندگان ارشد انجام می‌دهند

نمایندگان ارشد، بلوک تولید می‌کنند، تراکنش‌ها را تأیید می‌کنند و شبکه را نگهداری می‌کنند. در عوض، آنها از تولید بلوک، پاداش TRX دریافت می‌کنند. نمایندگان ارشد معمولاً بخشی از این پاداش‌ها را با رأی‌دهندگانی که از آنها حمایت کرده‌اند، به اشتراک می‌گذارند - و این انگیزه‌ای برای دارندگان TRX ایجاد می‌کند تا فعالانه سهام‌گذاری و رأی دهند.

همچنین ۲۷ «شریک SR» (کاندیداهایی با رتبه ۲۸ تا ۵۴) وجود دارند که پاداش کمتری دریافت می‌کنند اما بلوک تولید نمی‌کنند و صدها کاندیدای دیگر با رتبه پایین‌تر. کل اکوسیستم رأی‌گیری در TronScan قابل مشاهده است - می‌توانید ببینید که هر SR چند رأی دارد، نرخ تقسیم پاداش آنها و تاریخچه تولید بلوک آنها چقدر است.

انرژی و پهنای باند

به جای کارمزد گس (رویکرد اتریوم)، ترون از دو منبع استفاده می‌کند: انرژی و پهنای باند .

پهنای باند، حجم داده‌های یک تراکنش را پوشش می‌دهد. انتقال‌های ساده TRX مقدار کمی از پهنای باند را مصرف می‌کنند. هر کیف پول روزانه یک تخصیص پهنای باند رایگان کوچک دریافت می‌کند - که برای چند تراکنش ساده کافی است. تراکنش‌های بزرگتر یا آنهایی که از تخصیص رایگان تجاوز می‌کنند، TRX را می‌سوزانند.

انرژی، محاسبات قرارداد هوشمند را پوشش می‌دهد. USDT یک قرارداد هوشمند در ترون است، بنابراین هر انتقال USDT انرژی مصرف می‌کند. کیف پول‌ها انرژی رایگان دریافت نمی‌کنند - یا باید برای آن سپرده‌گذاری شود (با قفل کردن TRX) یا به دیگری واگذار شود (توسط سرویسی مانند ما). بدون انرژی، شبکه TRX را مستقیماً از کیف پول شما با تقریباً ۱۳ TRX برای هر انتقال USDT می‌سوزاند.

قبل از ارسال، انرژی را بارگیری کنید و هزینه آن به 4 TRX کاهش می‌یابد.

چرا ترون سریع و ارزان است؟

سه دلیل: اول، ۲۷ اعتبارسنج، مجموعه کوچکی است - آنها می‌توانند به سرعت ارتباط برقرار کرده و به توافق برسند. اتریوم صدها هزار اعتبارسنج دارد که امن‌تر است اما هماهنگی آن کندتر است. دوم، زمان بلاک ۳ ثانیه‌ای ترون در پروتکل تعبیه شده است. سوم، مدل انرژی/پهنای باند، هزینه‌های کارمزد قابل پیش‌بینی و پایداری را ایجاد می‌کند، نه نوسانات مبتنی بر حراج گس اتریوم.

نتیجه: یک انتقال USDT در ترون در عرض ۳ ثانیه تأیید می‌شود و با احتساب کارمزد انرژی ۱.۲۰ دلار هزینه دارد. همین انتقال USDT در اتریوم می‌تواند ۱۵ تا ۶۰ ثانیه طول بکشد و بسته به قیمت بنزین، ۵ تا ۵۰ دلار یا بیشتر هزینه داشته باشد.

بده‌بستان‌ها

سرعت و هزینه با هم در تضاد هستند. ۲۷ اعتبارسنج نسبت به مجموعه اعتبارسنج‌های اتریوم غیرمتمرکزتر هستند - از لحاظ تئوری، اگر اعتبارسنج‌های برتر تبانی کنند، می‌توانند بر شبکه تأثیر بگذارند. در عمل، اعتبارسنج‌ها از نظر جغرافیایی توزیع شده‌اند، از نظر اقتصادی مستقل هستند و دائماً توسط جامعه از طریق TronScan رصد می‌شوند. از زمان راه‌اندازی Tron در سال ۲۰۱۸، هیچ حمله تبانی قابل توجهی رخ نداده است.

ارزیابی صادقانه: ترون مقداری از تمرکززدایی را با افزایش چشمگیر توان عملیاتی معاوضه می‌کند. برای انتقال USDT - مورد استفاده غالب - این معامله از نظر عملی منطقی است. این شبکه صدها میلیارد دلار USDT را بدون هیچ مشکلی پردازش کرده است.