تتر و سیستم بانکداری سایه در کشورهای جنوب جهان

شکست شمول مالی رسمی

برای دهه‌ها، رویکرد جامعه توسعه بین‌المللی به محرومیت مالی بر اساس همین فرضیه بنا شده بود: راه حل محرومیت از خدمات بانکی، یک بانک است. شعبه بسازید. حداقل‌ها را کاهش دهید. KYC را ساده کنید. کارکنان را برای خدمت به مشتریان کم‌درآمد آموزش دهید. پایگاه داده جهانی شمول مالی بانک جهانی از سال ۲۰۱۱ این معیارها را ردیابی کرده و از پیشرفت‌های فزاینده در مالکیت حساب‌های بانکی در سراسر کشورهای در حال توسعه تجلیل می‌کند.

نتایج واقعی اما ناچیز هستند. مالکیت حساب در کشورهای جنوب صحرای آفریقا از ۲۳ درصد در سال ۲۰۱۱ به ۵۵ درصد در سال ۲۰۲۲ افزایش یافته است. پیشرفت. اما حسابی که برای نگهداری هزینه دریافت می‌کند، به حداقل موجودی نیاز دارد، آخر هفته‌ها بسته می‌شود، بدون کد سوئیفت نمی‌تواند پول را به صورت بین‌المللی ارسال کند و پردازش یک انتقال داخلی سه روز طول می‌کشد، با دسترسی کاربردی به خدمات مالی یکسان نیست. شکل بهبود یافته است. محتوا، برای اکثر افراد تازه وارد به بانک، همچنان ناکافی است.

آنچه دستور کار رسمی شمول مالی نمی‌توانست ارائه دهد: انتقال وجه بین‌المللی فوری. حساب‌های دلاری. مقاومت در برابر کاهش ارزش پول محلی. دسترسی بدون سابقه اعتباری یا آدرس فیزیکی. اینها ویژگی‌هایی نبودند که بتوان بدون تغییر اساسی در مدل بانکداری سنتی به آن اضافه کرد. اینها ویژگی‌هایی هستند که USDT روی ترون به طور پیش‌فرض، برای هر کسی که تلفن دارد، فراهم می‌کند.

USDT در واقع چه مشکلی را حل کرد؟

مشکلی که USDT برای کشورهای جنوب جهان حل کرده، در درجه اول مربوط به عدم دسترسی به بانک نیست. بسیاری از فعال‌ترین کاربران USDT در نیجریه، ویتنام و فیلیپین حساب‌های بانکی دارند. مشکل این است که حساب‌های بانکی آنها نمی‌تواند کارهایی را که باید انجام دهند، انجام دهد: نگهداری دلار، ارسال پول به خارج از کشور با هزینه معقول، دریافت پرداخت از مشتریان خارجی بدون بازجویی، یا حفظ ارزش در برابر ارز محلی ناپایدار.

تتر (USDT) هر چهار مشکل را حل می‌کند. این ارز دیجیتال بر اساس دلار طراحی شده است - 1 تتر همیشه 1 دلار آمریکا است. می‌توان آن را در عرض چند ثانیه از طریق هر کیف پول ترون به هر کجای دنیا ارسال کرد. می‌توان از هر کیف پول ترون بدون نیاز به ارائه جزئیات حساب توسط گیرنده به بانک، پرداخت‌ها را دریافت کرد. و ارزش خود را در برابر کاهش ارزش پول محلی حفظ می‌کند، که در بازارهایی مانند نیجریه، ترکیه، ونزوئلا و آرژانتین تفاوت بین بقا و ورشکستگی مالی بوده است.

شبکه ترون به طور خاص این پذیرش را به دست آورد زیرا این ویژگی‌ها را با ساختار هزینه‌ای - تقریباً ۱۳ TRX بدون انرژی، ۱.۲۰ دلار با تفویض انرژی - ارائه داد که حتی برای انتقال‌های کوچک نیز قابل قبول بود. اتریوم می‌توانست این نقش را ایفا کند، اما ساختار کارمزد آن، آن را از موارد استفاده با ارزش کم، خارج می‌کرد. ترون این کار را نکرد.

بازار به بازار: چه کسی از آن استفاده می‌کند و چرا

نیجریه: ۲۰۰ میلیون نفر، تورم بیش از ۲۰٪، دسترسی محدود به دلار رسمی، اقتصاد رمزنگاری سالانه ۵۹ میلیارد دلار. USDT دلاری است که سیستم بانکی از ارائه آن در مقیاس بزرگ خودداری می‌کند. اکوسیستم P2P جایگزین صرافی برای میلیون‌ها نفر شده است.

ویتنام: ۱۰۰ میلیون نفر، طبقه متوسط به سرعت در حال توسعه، درآمد قابل توجه از طریق کار آزاد و دورکاری از مشتریان غربی. USDT روش پرداخت ترجیحی برای صادرات خدمات دیجیتال است - سریع‌تر و ارزان‌تر از نقل و انتقالات بانکی بین‌المللی، که توسط اکثر پلتفرم‌ها پذیرفته می‌شود.

فیلیپین: ۱۱۰ میلیون نفر، ۱۰ میلیون کارگر خارج از کشور که به خانه حواله ارسال می‌کنند. خدمات حواله سنتی ۳ تا ۸ درصد کارمزد دارند. USDT TRC-20 با نمایندگی انرژی تقریباً ۱.۲۰ دلار برای هر انتقال، صرف نظر از مبلغ، کارمزد می‌گیرد. برای یک کارگر فیلیپینی خارج از کشور (OFW) که به طور متوسط ماهانه ۲۰۰ دلار به خانه ارسال می‌کند، سالانه ۵۰ تا ۱۰۰ دلار صرفه‌جویی می‌شود.

پاکستان: ۲۲۰ میلیون نفر، درآمد صادراتی قابل توجه فریلنسرها در حوزه فناوری و خدمات. USDT روش پرداخت استاندارد برای فریلنسرهای پاکستانی است که با مشتریان بین‌المللی کار می‌کنند - سریع‌تر، ارزان‌تر و قابل اعتمادتر از سوئیفت در کشوری که روابط بانکی بین‌المللی به دلیل محدودیت‌های بانکی کارگزاری پیچیده است.

بنگلادش: ۱۷۰ میلیون نفر جمعیت، صنعت پوشاک بزرگ و اقتصاد حواله. پول موبایلی (bKash) پرداخت‌های محلی را مدیریت می‌کند؛ USDT جریان‌های دلاری فرامرزی را مدیریت می‌کند. این دو سیستم از طریق خدمات تبدیل همتا به همتا به طور فزاینده‌ای به هم متصل می‌شوند.

ونزوئلا و آرژانتین: سقوط ارزش پول ملی، باعث پذیرش تتر (USDT) به عنوان وسیله‌ای برای پس‌انداز در تمام سطوح درآمدی شده است. این موارد، موارد استفاده از معاملات همتا به همتا (P2P) نیستند - بلکه اقتصاد بقا هستند. نگهداری تتر به جای ارز محلی، پاسخی منطقی به یک محیط پولی غیرمنطقی است.

لایه زیرساخت: همتا به همتا، فرابورس، صرافی‌ها

اکوسیستم USDT در کشورهای جنوب جهان، یک چیز واحد نیست. این یک زیرساخت لایه‌ای است که به صورت ارگانیک از پایین به بالا تکامل یافته و به تقاضایی که امور مالی رسمی نمی‌توانستند، پاسخ می‌دهد. در پایه، پلتفرم‌های P2P - Binance P2P، Noones، Bybit P2P - قرار دارند که خریداران و فروشندگان USDT را با روش‌های پرداخت محلی تطبیق می‌دهند. بالاتر از آنها، اپراتورهای نیمه‌حرفه‌ای OTC قرار دارند که نرخ‌های بهتر و خدمات سریع‌تری را برای مشتریان عادی ارائه می‌دهند. در بالا، میزهای درجه سازمانی قرار دارند که روزانه حجم قابل توجهی را جابجا می‌کنند و به مشاغلی - شرکت‌های واردات/صادرات، خدمات حواله، پردازنده‌های حقوق و دستمزد - که USDT را در عملیات مالی خود گنجانده‌اند، خدمت‌رسانی می‌کنند.

لایه فیزیکی - صرافی‌هایی که USDT را به عنوان پول نقد محلی می‌پذیرند - کمتر مورد بحث قرار گرفته اما بسیار مهم است. در پوکت و پاتایا، این صرافی به جامعه مهاجران روسی خدمت می‌کند. در لاگوس، به کسب‌وکارهایی که برای عملیات خود به نقدینگی نایرا نیاز دارند، خدمت‌رسانی می‌کند. در دبی، به جوامع مهاجران پاکستانی و فیلیپینی که نیاز به ارسال پول نقد به خانه دارند، خدمت‌رسانی می‌کند. در هر صورت، صرافی یک چیز عجیب و غریب نیست - بلکه یک قطعه حیاتی از زیرساخت است که شکاف بین اقتصاد دلار دیجیتال و اقتصادهای مبتنی بر پول نقد را که کاربران آن در واقع در آن زندگی می‌کنند، پر می‌کند.

چرا نامیدن آن به عنوان «سایه» نکته‌ی اصلی را از دست می‌دهد؟

اصطلاح «بانکداری سایه» بار معنایی مبهم، ریسک و فرار از پرداخت را در خود دارد. اکوسیستم USDT در کشورهای جنوب جهان، نقطه مقابل عدم شفافیت است - این اکوسیستم بر روی یک بلاکچین عمومی اجرا می‌شود که در آن هر تراکنشی برای هر کسی که دارای حساب TronScan باشد، قابل مشاهده است. یک معامله همتا به همتای نیجریه‌ای که با USDT TRC-20 تسویه می‌شود، قابل ردیابی‌تر از همان معامله‌ای است که با پول نقد نایرا تسویه می‌شود. یک ونزوئلایی که از یکی از اعضای خانواده‌اش در میامی حواله‌های USDT دریافت می‌کند، در حال انجام معامله‌ای است که مستندتر از انتقال پول نقد از طریق حواله غیررسمی است.

توصیف دقیق، بانکداری «سایه» نیست، بلکه بانکداری «موازی» است - یک سیستم مالی که در کنار سیستم رسمی وجود دارد و به مردم و مواردی که سیستم رسمی در ارائه آنها شکست خورده است، خدمت‌رسانی می‌کند. شکست از طرف سیستم موازی نیست. شکست از طرف یک معماری مالی رسمی است که پس از دهه‌ها و تریلیون‌ها دلار بودجه توسعه، هنوز نمی‌تواند ۱۰۰ دلار را از لندن به لاگوس با کمتر از ۲۰ دلار در کمتر از یک هفته ارسال کند.

قدم بعدی چیست: رسمی‌سازی یا اصطکاک؟

مسیر نظارتی در اکثر کشورها به سمت رسمی‌سازی فعالیت‌های کریپتو است - صدور مجوز، الزامات KYC، ادغام گزارش‌های مالیاتی. این دو آینده ممکن را ایجاد می‌کند. در سناریوی خوش‌بینانه، رسمی‌سازی با ایجاد شفافیت، اصطکاک را کاهش می‌دهد: صرافی‌های دارای مجوز با سیستم‌های پرداخت ادغام می‌شوند، گزارش‌های مالیاتی خودکار می‌شوند و اکوسیستم USDT بدون از دست دادن سرعت و مزایای هزینه‌ای که آن را ارزشمند کرده است، از «غیررسمی» به «قانونمند» ارتقا می‌یابد.

در سناریوی بدبینانه، رسمی‌سازی، هزینه‌ها و تأخیرهای سیستم بانکی سنتی را بدون مزایای اعتماد و ثبات بانکداری سنتی، بر اکوسیستم کریپتو تحمیل می‌کند. اگر الزامات KYC آنقدر سنگین شود که انتقال‌های با مبالغ کم غیرعملی شوند، یا اگر رژیم‌های صدور مجوز، اپراتورهای P2P را که به کاربران روستایی و کم‌درآمد خدمات می‌دهند، مستثنی کنند، درمان نظارتی از بیماری که ادعا می‌شود درمان می‌کند، بدتر خواهد بود.

شواهد حاصل از بازارهایی که بیشترین مسیر رسمی‌سازی را پیموده‌اند - تایلند، امارات متحده عربی، کره جنوبی - نشان می‌دهد که سناریوی خوش‌بینانه محتمل‌تر است. هر یک از این بازارها یک اکوسیستم کریپتوی قانون‌گذاری‌شده ایجاد کرده‌اند و در عین حال مزایای دسترسی و هزینه‌ای را که در وهله اول باعث پذیرش آن شده بود، حفظ کرده‌اند. زیرساخت بادوام است. سوال فقط این است که چه پوشش نظارتی در طول زمان به دست می‌آورد.

لایه کارمزد و چه کسی آن را در اختیار دارد

هر دلاری که از طریق اکوسیستم TRC-20 USDT جریان می‌یابد، کارمزد ایجاد می‌کند. شبکه ترون تقریباً ۱۳ TRX را از هر انتقالی که بدون بارگذاری انرژی انجام می‌شود، جمع‌آوری می‌کند - مجموع درآمد حاصل از کارمزد تا مارس ۲۰۲۶ به ۱۸۹.۴ میلیون دلار در ماه می‌رسد. این کارمزد از جایی می‌آید. از افرادی که در پایین‌ترین سطح توزیع درآمد جهانی قرار دارند و از USDT برای عبور از بحران‌های ارزی، ارسال پول به خانه و دریافت دستمزد برای کارهایی که از طریق تلفن‌های خود انجام می‌دهند، استفاده می‌کنند.

TronNRG در این تقاطع با یک هدف ساده وجود دارد: بازگرداندن ۹ TRX از آن کارمزد به کاربر در هر انتقال، با ارائه انرژی که امکان می‌دهد انتقال به جای ۱۳ TRX، ۴ TRX هزینه داشته باشد. منطق مالی در یک میز P2P لاگوس به همان اندازه در یک عملیات OTC دبی یا یک استودیوی فریلنسری چیانگ مای سرراست است: ۹ TRX ذخیره شده در هر انتقال، ضرب در هر انتقال، متعلق به شخصی است که آن را به دست آورده است. بار انرژی ۳ ثانیه‌ای مکانیسمی است که از طریق آن آن حاشیه سود حفظ می‌شود، نه اینکه به اعتبارسنج‌های شبکه منتقل شود.

این چیزی است که نقش TronNRG را در این اکوسیستم معنادار می‌کند: این صرفاً ابزاری برای کاهش هزینه برای معامله‌گران ثروتمند نیست. این ابزاری برای کاهش هزینه برای کل جمعیت افرادی است که زندگی مالی خود را بر اساس Tron USDT ساخته‌اند - از خانوار ونزوئلایی که ۲۰۰ دلار پس‌انداز دارد تا میز نیجریه‌ای که روزانه صد معامله انجام می‌دهد. ساختار کارمزد بر اساس ثروت تبعیض قائل نمی‌شود. راه حل نیز همینطور.